Political Article: To Measure the Imam Speed
An editorial from Iran liberal 
نقل از سایت ایران لیبرال
June 2008

Please be patient, the below are graphics and may take a moment to load.
This web page is printable.

تعیین سرعت امام

 نقل از سایت ایران لیبرال                            

حكام جمهوری اسلامی كه از خود شخصیتی ندارند و باید هر چه را كه خواستند به دیگران تحمیل نمایند به نام امام و نظام تحمیل كنند برای چندمین بار بر سر اینكه امامشان تندرو بوده یا كندرو به جان هم افتاده اند. طبعاً طرفین دعوا از بابت سوء سوابق با هم تفاوتی ندارند. همه ارادتمند امام بوده اند، همه در خرداد چهل و دو عربده ای زده اند، همه در انقلاب مجاهدت كرده اند و بعد از آن هم كه هر چه هست با هم می خورند. ولی خوب، از گردش روزگار در جایی با هم اصطكاك منافع پیدا كرده اند و مطابق رسم معمول به دادخواهی كفن امام را چسبیده اند. یكی سر دیگری فریاد می زند كه چشم شهلایت مثل ملاعمر است و دیگری جیغ می كشد كه سرم به سر امام می ماند.

دعوا بر سر این است كه امام تندرو بود و معتقد بود كه باید مخالفان را از دم تیغ گذراند یا اینكه خیر، معتدل و میانه رو بود و با دشمنان مدارا می كرد. البته مردم ایران كه نه حوصلهٌ خمینی را دارند و نه تاب تحمل وراثش را، اعتنای زیادی به این جدل ها نمی كنند ولی جستن جواب آن خالی از فایده ای نیست، هرچند احتمالاً هیچكدام مدعیان را راضی نخواهد كرد.

پاسخ سؤال بسیار ساده است: خمینی هر دوی اینها بود ولی به اقتضای موقع. یعنی هر جا تیغش می برید در نقش شمر ظاهر می شد و هر جا كه زورش نمی رسید چهرهٌ امام مظلوم به خود می گرفت. خلاصه اینكه یك تنه تعزیه بازی می كرد، آنهم دوصدایی.

در نهایت از این بابت تفاوتی بین خمینی و ورثه اش نیست. اینها نیز مانند امامشان هر جا فرصت كنند تندرو می شوند و هر وقت كه سنبه پر زور شد میانه رو. اشكال اصلی از این برم یخیزد كه تا خمینی زنده بود خودش اقتضای شرایط را می سنجید و بر اساس تشخیص خود عمل می كرد چون رقیبی نداشت ولی تخم و تركهٌ سیاسی اش پرشمارند و نمی توانند بر سر آنچه كه شرایط اقتضا می كند با هم توافق كنند.

مشكل حكومت این است كه به جای یك امام هزار امام دارد، مشكل مردم اینكه یك امام هم در چشمشان زیادی است.

ایران لیبرال